JEANY IN A BOTTLE

The end!

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Mon, 17 Aug 2009 11:07:00 +0000

Ja, ik heb de tijd genomen, nadenken, wat wil ik nog. Maar de beslissing is gevallen, we zijn aan het laatste blad gekomen. Het boek is uit. Er is een tijd van komen en eentje van gaan. En na 3 jaar is nu toch echt de fut, de fun over. En ook al weet ik, zeg nooit nooit, wie weet wat er over een tijd weer is? Vooralsnog, blijf ik bij mijn beslissing. Ik heb immers kunnen wennen, en weet ik het zeker, er is een leven buiten de blog. ;)

Missen zal ik jullie zeker, weet dat ik ook nog af en toe een bezoekje zal brengen. Maar hier is het nu over and out. Veel liefs aan allen, aufwiedersehen, au revoir, goodbye, tot ziens.

Sjuul en Jeany.

Time out!

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Wed, 29 Jul 2009 15:49:00 +0000

Wij houden pauze! Wir nehmen eine Pause. We are taking a time out!

Storm en windhoos.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Wed, 22 Jul 2009 06:52:00 +0000

Ja, kijk als er iets spannends gebeurt heb ik natuurlijk veel te vertellen, dus hier ben ik weer!!

Toen het een paar weken, of zijn het al maanden?, zo ontzettend warm was, heeft Jack het tentpaviljoen opgezet, bij de vijver. Zo kon Jeany lekker in de schaduw zitten. Maar helaas een dag na het opzetten brak weer het regenseizoen aan. Maar goed, de tent staat dus laat maar staan, de zon breekt vast wel weer door. Gisteren kwamen Mark en laura eten, gelukkig maar, want opeens sloeg het weer radicaal om. Jack was net buiten aan het klussen en opeens zie ik de tent wel heel hard bewegen. Jack loopt snel naar de tent en net als hij een paal vast heeft, vliegt de andere helft door een plotselinge opkomende windhoos helemaal over hem heen. Ook Mark rent naar buiten gevolgd door Laura en met z'n 3en staan ze onder de tent krampachtig te proberen de tent op de grond te houden. Ik heb eerst snel de ramen gesloten maar je snapt het wel, droog en veilig sta ik met mijn camera in de wintegarten dit tafereel te fliepsen. Best ruig hoor. Aan de binnenkant dan. Maar net zo snel als de hagel en regen kwam is het ook weer afgelopen, diegene die onder de tent stonden toch flink nat achterlatend ;).

Als de wind gaat liggen en het weer droog is besluiten we toch maar snel de tent af te breken, stel je voor dat er vannacht nog een keer de pleuris los breekt? Toen ik vanochtend Opa Leo ging spuiten hoorde ik dat de tent van een andere Hollander ( toeval?) door het halve dorp heeft gevlogen en hier en daar flink wat schade had aangericht. Pffff, ben ik blij dat Jack net buiten was, het scheelde echt maar 1 seconde. Ja hoor, je maakt nog wat mee hier.

Grützie van jeany

Jeany ins fernsehen.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Tue, 21 Jul 2009 12:30:00 +0000

Ja hoor, zelfs in deutschland hebben ze fernsehen, en wat blijkt er komt een reportage over de 'buitenlanders' in ons dorp. Word ik zomaar op gebeld door de vorsitzende van de frauenverein : "Höre mal Jeany, du musst mir helfen". Of ik even in beeld wil komen op de tv. "warum das denn?" "Ja, die Wohlen wissen wie die auslander integrieren im unserem dorf." Daarom wordt er een reportage gemaakt waarbij ze een paar zgn buitenlanders, waaronder ook ik, laten zien. Mij wordt aangeleerd hoe ze ons nationale dorpstrots maken, nl de "dicke vlaa". 1 uur filmen, 7 seconden in beeld. Ik werd zelfs geintervieuwd, maar daar zie je niks meer van terug. Maar....... we hebben foto's! Het was echt lachen, dat kun je ook op de foto's zien. En....ik weet nu hoe je de dicke vlaa maakt, en lekker dat die was. 3 stukken heb ik opgegeten, met slagroom. En die die warm uit de oven kwam hebben we de dag erna nog eens opgesmullt. Nu ik nog!!!! Hoe ging het ook alweer???? Maria, Fiene, Marianne hilfe!!!!!!

Wie de video wil zien kan hier even kijken, mijn optreden komt in het midden, je kunt het niet missen, de dicke vlaa wordt gebakken.

De grusse von Jeany.

Feestje laura.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Sat, 18 Jul 2009 18:36:00 +0000

Vandaag was het feestje ter gelegenheid van het slagen van Laura en haar ouderlijk huis werd natuurlijk geheel in stijl versierd. Je ziet voorbijgangers kijken " hé, Hebben ze hier nog een baby erbij gekregen? "

"my kind off party" overigens. Er werd nl een heerlijke high tea geserveerd.Heerlijk dus. Vandaag heb je me dan ook niet horen klagen over het 'te dik' worden, maar ik heb gewoon lekker gebunkerd, smullen van alle hapjes. En liters thee gedronken.

Natuurlijk moesten Laura en Mark even poseren voor de fotograaf.Lindi kijkt een beetje zielig, want tom was er niet bij, hij moest werken.

Laura en haar lieve moeder, dat mag natuurlijk niet missen.

En natuurlijk de trotse schoonouders van Laura. En wat gaat er nu gebeuren? Eerst gaat het stel lekker op vakantie en daarna een baan zoeken, zodat de ooievaars weer aan het werk kunnen.

We hebben in elk geval genoten vanmiddag.

Meid, ik kan het niet genoeg zeggen, we zijn trots op je, en lots of lof van mammiebee.

Zuster Jeany begint een groentenzaak!!!

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Tue, 14 Jul 2009 11:01:00 +0000

Jaja, madame in de flasche was ooit een zuster, geen non, maar verpleegster. Dat was in de vorige eeuw, in het stenen tijdperk!! ;)) Maar, eens een nurse always een nurse. Verleren doe je dat nooit meer, dus word je regelmatig nog eens gevraagd naar hulpmiddeltjes of "wat kan ik tegen ..... doen?" Een wondje hier of daar verzorgen, geen punt en zelfs spuiten zetten, daar draait zuster Jeany haar hand niet voor om. Ik moet mezelf nog steeds wekelijks spuiten zetten, en een ander spuiten doet mij geen pijn. ;) Zo ook Opa leo. Hij woont schuin tegenover mij, 82 jaar. Een super lieve oude man, eentje vanuit het 'fernsehen', zo maken ze ze bijna niet meer. Maar opa leo moet binnenkort geopereerd worden en aangezien zijn bloed te dun is krijgt hij "dikmakkertjes" toegediend. Tenminste, het was de bedoeling dat hij dat zelf zou doen. De huisarts, de malloot, deed het een keer voor en met een "siehste leo, so einfach is es", werd hij naar huis gestuurd met 2 dozen spuiten. De dochters durven het niet, dus waarom niet Jeany gevraagd. En nu loop ik elke morgen naar opa en oma overburen toe en geef leo zijn injectie. Iedere dag krijg ik bergen groenten en fruit als dank toegeschoven. Dit is de oogst van 2 dagen spuiten zetten. Ik weet van gekkigheid niet meer waar heen ermee, maar "nein danke" dat kan ik niet zeggen, zo blij zijn ze met de hulp. Dus iedereen die weer bij mij op bezoek komt krijgt een zuchinie, oder gurken, of wil je liever bessen, zeg het maar, sla heb ik ook, en himbeeren, en kersen.......

Ik ga geloof ik een groentenzaak openen. Dagelijkse verse voorraad!!!

Hopelijk kan ik nog even doorgaan todat de pflaumen rijp zijn!!!

En deze wil ik jullie niet onthouden, deze dame vliegt rond bij mijn vlinderstruiken. Is ze geen beauty!! De koniginnepage. Prachtig toch.

Tjüss!!!

Laura geslaagd!!

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Wed, 08 Jul 2009 06:40:00 +0000

Ja hoor, het is zo ver........ de ooievaar is binnen!!!!!!

nee, ik word (nog) geen oma, maar mijn lieve schoondochter Laura is geslaagd voor haar studie "hebamme". Weetniewadais?

Laura is verloskundige!!!

Hier zie je haar met 'haar' 60ste baby die ze 'gehaald 'heeft. Heerlijk om te zien en dit is iets om heel erg trots op te zijn. En dat zijn wij ook. Laura van harte proficiat en een dikke kus van ons. Mama en papa Bee en Sjuul!!!

Sjuul is jarig.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Mon, 06 Jul 2009 08:08:00 +0000

Vandaag is onze lieve schat Sjuul jarig. 3 is ze geworden. En natuurlijk krijgt ze haar lievelingspeeltje kado......, juist ja, een nieuwe voetbal. Was ook hard nodig want alle andere ballen heeft ze kapot gebeten. Zondagavond hebben we nog een strandbal gevonden die ze dus mee naar huis moest slepen. Maar voordat we thuis kwamen was ie natuurlijk al stuk. Maar goed, spelen kun je er volgens sjuul, toch nog mee. Maar die is nu afgedankt, want de nieuwe bal is helemaal top. Een extra stevige heb ik uitgezocht, want tegenwoordig zet ze haar tanden erin, kennelijk is het slepen ook heel erg leuk.

Het eerste voetbal partijtje hebben we ook al gehad. Samen met de baas, er is niks leukers voor Sjuul ...... en de baas. En dan ook nog een lekker botje, Sjuul haar dag kan niet meer stuk. Meer snoep mag ze niet, want Sjuul heeft snel last van haar darmpjes. Maar sjuul is er helemaal tevreden mee. En geknuffeld wordt ze iedere dag wel tig keer, dus wat Sjuul betreft, is ze iedere dag jarig. Hé Sjuul? Woef, ................ foeballe?????

Ikke loop nooit met die stokken........

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Tue, 30 Jun 2009 09:58:00 +0000

Al mijn verhalen zijn doorspekt met humor, dat is ook mijn drijfveer en geest van schrijven. Dus ook het volgende verhaal dient vooral met veel humor te worden gelezen.

9 jaar geleden werd ik 'opgenomen' in een revalidatiekliniek. Dit zou 10 weken duren en de hoofdzaak was, dat ik weer kon leren lopen. Maar omdat ik kennelijk nogal hardleers was (ik zou niet weten waar ze het vandaan halen), werd er een 2de periode aangeplakt en heb ik 20 weken de kliniek onveilig gemaakt met mijn perikelen. Ik voelde me soms als op een kostschool, maar heb er vreselijk veel geleerd. Het lopen gebeurde op de amputatieafdeling, daar was nl de loopbaan. En vooral de 1ste keren voelde ik me vreselijk opgelaten. Er verbleven vooral mensen met geamputeerde benen en armen en ik, met mijn 2 benen, moest daar leren lopen. Maar als ik er iets geleerd heb is het niet te bagatelliseren, iedereen heeft er 'zijn ding' en er wordt niet gemeten naar 'zwaarte van ziekte'. Het was alsof mijn mede revalidanten merkten dat ik me er niet happy bijvoelde om daar te oefenen. Na de 2de dag stonden er dan ook 4 'maatje' met hun rolstoel naast de baan me aan te moedigen. Vooral Jaap, een lieve oudere heer van 75 jaar, stond iedere morgen trouw me op te wachten. 'alez Jeany, go 4 it' werd zijn kreet. Een keer, toen ik de trap op en af moest lopen stond ik onderaan te puffen en daar stond Jaap weer. Ik kreeg een kleur van hier tot ginder, maar Jaap zei vrolijk, "meid, waarom denk je dat ik die benen weg heb gedaan, nu mag ik tenminste in de lift." En een big smile trok over zijn gezicht. Galgehumor, maar zo prettig op dat moment. En binnen een week werd mijn uitstapje naar deze afdeling het hoogtepunt van mijn dag. Maar goed ik dwaal af. Met een rapport van goed gedrag werd ik na 20 weken los gelaten. Ik had er een speciale looptechniek geleerd en iedere dag, anderhalf jaar lang met veel plezier, 1 uur gewandeld. Vaak zag ik toen mensen lopen met stokken, het Nordic Walken werd langzaam aan bekend. Ik dacht toen altijd "eer dat ik met zo'n 'oudevandagenstokken' ga lopen. Nevernooitniet!! " Maar zo vaak bij reuma, mal rauf mal runter, het lopen ging weer achteruit. Dus Jeany moest van onkel doktor weer op les. Deze keer Nordic walken!! Met stokken!!!! Jaja, ik weet het, ik zeg nooit meer nooit. De cursus met anderen, helaas ik kon niet mee, ze liepen te snel en te lang. Maar Jeany, zou Jeany niet zijn als ze geen andere oplossing vond. En na veel heen en weer gebeld, loop ik nu iedere week met een Personal trainer (daftig hé?) met stokken. Mijn PT is een rappe dame van jonge leeftijd. Duits, uiteraard en 'sehr' streng. "Jeany, Koncentration bitte!" Waarom heb ik toch altijd de neiging om daarop 'jawohl, Herr Fraulein ' te zeggen.........?

Afgelopen vrijdag hebben we door de bossen hier in de buurt gelopen. Lach niet, als een treintje. Zij voorop, de stokken naar achteren die ik moest vasthouden, 'tjoeke tjoeke' daar gaan we. Af en toe lig in compleet in een deuk, maar "herr fraulein" snapt de hollandse humor kennelijk niet, dus dan maar stilletjes glimlachen als ik achter haar aan loop. Tjoeke Tjoek!!

Maar, je gelooft het niet, iedere morgen om 8 uur loopt Jeany een half uur met de stokken door de weilanden, oefenen. Hoe was het ook alweer, ohja denk aan Alfa. Aufrecht laufen, lange arm......, waar stond die f ook alweer voor? En die laatste a??? AHHHHHHHHHHHHHHHHH, ik weet het niet meer. Nordic walken (als je het goed wil doen) is moeilijker dan ik dacht en nu ik zelf met die 'ouwevandagenstokken' loop, weet ik......., dit is pezen hoor. Maar wel leuk en dat telt. Moraal van het verhaal????? Ehhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh..... ohja, Nordic walken is leuk!!

Oppe thee......

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Fri, 26 Jun 2009 09:50:00 +0000

Diegene die hier op bezoek komen en naar de vijver gaan kijken trekken vaak een verbaasd gezicht. Soms hoor je "euhhhhhhhhhhh" en dan wijzend naar de vijver " is dit de bedoeling?" Ja hoor dit is de bedoeling!

Iedereen weet natuurlijk dat ik een echte theeleut ben en liters thee per dag naar binnen slurp, liefst in vele verschillende smaakjes. Maar dat ik tegenwoordig mijn thee ook in de vijver sop, daar kijkt men kennelijk vreemd van op. Waarom, das toch heel normaal als je een thee leut bent, dat je anderen mee genieten laat? Niet dan? Ik hoor kermit anders niet klagen hoor, en de visjes komen ook iedere dag even slurpen, dus.... allemaal gezellig oppe thee!

Jaja, ik weet het, nuts ben ik. Maar het schijnt toch echt een remedie te zijn tegen algengroei en dus de vijver helder te krijgen. Bij mijn buurvrouw lukt dit, ze heeft een prachtige heldere vijver, en dat na een week theesoppen. Helaas, bij mij werkt het (nog) niet. Vorig jaar wel, maar dit jaar, helaas pindakaas. Maar, mijn vijver is dan ook wel een stuk dieper. Misschien moeten er meer theezakjes in? Niet mijn dure thee natuurlijk, maar die goedkope thee van de aldi. Misschien is dat het en moet ik mijn dure thee er inhangen? Ik dacht het niet hé? Kop dicht Kermit, hier moet je het mee doen! Koekje erbij?

Sommer

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Tue, 23 Jun 2009 18:04:00 +0000

Jaja, jawohl, mal wieder in Deutsch, nu ja, half dan. Want katinka heeft weer een leuke "wer macht mit?" ikke dus. Wie wil, mag volgen. We willen Zomer, Sommer!! Und das lassen wir hier sehen, zien dus!!!

Waarom wil ik zomer? Warum will ich Sommer?

Hierom:

Schöne Abenden draußen verbringen, mit mein Kinder, alle die ich liebe. Heerlijk 's avonds buiten zitten, op een prachtige zomeravond, samen met mijn gezin.

Meine wunderschöne rosen, wachsen und strahlen sehen. Genieten van de pracht van mijn rozen.

Wandelen in een bos, genieten van de zon die door de bladeren heen breekt. Eine Spaziergang durch ein Wald, die Sonne auf mein Gesicht fühlen.

Heerlijk samen met mijn mannetje buiten genieten van een terrasje, drankje, hapje.

Genieten van Sjuul, lekker spelen in de tuin. Geniessen von Sjuul, spielen im Garten.

Kleine geneugten, kleine dingen, genieten met volle teugen. Dat is zomer voor mij.

Kleine Dingen, klein aber groß genießen, mit alles was ich habe, das ist Sommer für mich.

Liebe grüsse von Jeany.

Ze zijn er weer.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Sun, 14 Jun 2009 07:08:00 +0000

Wat is er weer? De datura's, ofwel de engelentrompet, is er weer!! Jaren geleden kweekte ik deze planten altijd zelf. Een klein stekje ooit gekregen van iemand een paar raadgeving en en toen aan de slag. Bij ieder bezoek, dat jaar daarna, naam ik steevast een gestekte dature mee. En er zijn er heel veel de ronde ingegaan, dat kan ik jullie vertellen. Maar opeens waren de planten weg, de winter niet doorgekomen. Ik ben toen gaan navragen in een tuincentra en wat bleek, alle datura's hadden een ziekte opgelopen (vraag me niet hoe deze besmetting, pandemie, heeft plaats gevonden) en was de plant niet meer te krijgen. Voor jaren niet. Maar toen we de zomer bloeiers gingen halen bij een boer hier in de buurt, zag ik 2 prachtige datura's staan. 'heeeeeeeeeeeeeee ze zijn er weer' dacht ik. Dus, die 2 zijn mee naar ons huis gegaan. Frau Kobus heeft ze voor haar deur staan. Ja de grootste zeurpruimen krijgen de mooiste planten. Ik moet wel zeggen, je hoort haar nu wel niet meer klagen. Maar eerlijk is eerlijk, de datura is een plant die niet in de volle zon mag, een schaduwrijke plek en veel, veel water. En de planten groeien en bloeien als nooit te voren. Tja, wat moet ik zeggen, ik heb nu eenmaal groene vingers. ;)) De geur die ze verspreiden, in de avonduren, is overweldigend. Alsof je in een parfumerie rond loopt, maar dan wel op een goede wijze. ;) Ik ga er in elk geval flink van genieten deze zomer.

En deze winter gaat het stekken weer beginnen, vanaf volgende jaar, krijgt ieder bezoek weer een stekkie. Liefhebbers? Aansluiten in rijen van vier svp!

cu all!!

Bezoek.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Fri, 05 Jun 2009 14:35:00 +0000

Sjuul houdt niet van katten in haar tuin. Zodra ze er een ziet, vliegt ze er achter aan. Niet dat ze er ooit een te pakken krijgt, maar spannend is dat rennen wel. Er lopen hier heel wat katten rond kan ik je zeggen, vaak wordt de tuin als openbaar kattentoilet gebruikt. Dus zeg ik niks als Sjuul (sorry kattenliefhebbers) erachter aan gaat. Maar de katten zijn altijd te snel (lees te slim) dus ze verliest dat renpartijtje altijd. Zelfs al zou er eentje blijven staan, Sjuul zal de kat niks doen, het gaat haar om het rennen in de tuin. Komt ze een kat op straat tegen, doet ze nl helemaal niks. Ze loopt er gewoon aan voorbij. Maar goed, we dwalen af. Zitten Jack en ik de 1ste keer op ons nieuwe terras te eten, zie ik sjuul een spurt maken, dus zeg ik broodnuchter, een kat! Maar na een meter staat Sjuul alweer stil. Ze kijkt naar ons met een blik van, 'wat ik hier nu mee moet'. En wat blijkt, tis geen kat maar een egel. Die net zoals Sjuul stokstijf stil staat. Waarschijnlijk angst voor dat grote monster. "snel pak de camera", roep ik nog, maar als de egel bemerkt dat er nog 2 mega monsters bijkomen, kruipt hij/zij verschrikt de hedera in. Maar Sjuulke en het vrouwke geven nu niet op. De egel verstopt zich helemaal in de ranken en wij posten braaf voor de bewuste plek. Je hoort wat geritsel, maar nee hoor, niks te zien. Opeens komt ie tevoorschijn en schiet met een rotvaart het plantenhok binnen, om onder de legplankenkast te kruipen. Sjuul besluit, hier blijf ik staan, waar daar zit ie. Maar, tis donker in het hok want het hok is niet meer dan een overpakking tussen 3 bomen in, gemaakt door onkel willy natuurlijk. Geen lampen dus. Dan maar de camera onderaan de plank gehouden en fotoke maken en wat schets mijn verbazing, ja hoor, hij staat erop. Dus daar woont ie. Een niet slecht uitgekozen woning, lekker droog, veel bladeren en dicht bij al het lekkers. Dus Wilbur (ja, alles krijgt hier een naam) mag blijven. Maar niet te dicht bij Sjuul, het jasje zit vol vlooitjes en andere pietekes!!!

Ja, ja, je maakt nog ens wat mee op het platteland.

Alhoewel sommig andere bloggers wel een erg grote verbeelding hebben, als het gaat over 'op het land leven', getuige deze foto die ik kreeg van muzzeke!

Jullie krijgt de groeten van Sjuul en Jeany!!

Stöckchen und Emotionen und sjuul!!

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Sun, 31 May 2009 10:49:00 +0000

Heute mal wieder in deutsch, denn ich übernehme ein Stöckchen von Katinka und Ocean. Und zwar dieses: bilde Emotionen aus in Fotos. Und wer kann das besser zeigen dann Sjuul!! Also, hier kommt unser Fotomodell....... tadaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!

Stolz: 'Nah Frauchen, habe ich das nicht gut gemacht?"

Neugierig: "wie , muss ich da auch rein?"

Hilflos: "Hee, wer holt der da raus?

Hungrig: "hmmmm, das war lecker, darf ich noch eins?"

Verspielt: "nah, wirst bald, wer spielt dann mit mir???"

Hoffnungsvoll: "Frauchen, ich muss mal, gehen wir raus?"

Geärgert; "Mensch, lass mir doch mal im ruhe schlafen."

Liebevoll: "mein frauchen ist das beste frauchen der welt".

Uninteressiert:"awaia, ich muss wieder mal brav sitzen....... wie Blöd".

Freude: "yehhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh.

Ich muss euch sagen das 2 Emotionen nicht abgebildet sind, vielleicht auch 3, denn sjuul ist so eine Liebe, sie kennt das Wort und darum auch die Emotion Böse nicht, Eifersucht kennt sie auch nicht. Und angst, zeige ich nicht, denn da mache ich kein Foto von, dann sitze ich neben meinen Hund und tröste sie.

**************

Zo, en omdat we het toch over stokjes hebben, laat ik Rein hier mijn speelgoed uit de jeugd zien. Een schildpadpop, genaamd Hannie, gekregen met mijn 1ste communnie. En vrijwel nooit mee gespeelt. Wij hadden een grote boomgaard en een grote speeltuin grenzend aan onze achtertuin en nog heeel veel meer speelplaats, dus, ik was altijd buiten aan het ravotten!!!

So, das war's, liebe grüsse von Sjuul und mir.

En we gaan door......

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Thu, 28 May 2009 10:31:00 +0000

Een paar dagen hebben we van ons nieuwe terras kunnen genieten en toen veranderde het weer. Maar de natuur heeft nu eenmaal ook af en toe een douche nodig, dus niet zeuren. De zon komt vast snel terug. Dus ga ik even door met vertellen hoe het verder afloopt met onze tuin. Ik had al eens verteld over de jungle die onkel Willy had aangelegd, ik vermoed niet dat hij een safari wilde organiseren, maar eerder een goed verstopt (!) stukje luiheid. "Wo ich nicht laufen kann, brauch ich auch kein unterhalt zu pflegen", moet hij gedacht hebben. Maar de tuinruimers hebben 2 jaar geleden alle rotzooi eruit gehaald en mee en mee is mijn ventje alles aan het opknappen, op mijn aanwijzingen natuurlijk. Iedere keer wanneer we een stuk tuin hebben vrijgemaakt van onkruid, verbaast het me hoe groot dat stuk weer is wat vrijkomt. Ik begin langzaam aan de taktiek van Onkel willy te begrijpen. Een hoop werk dus. Nu is het laatste stukje 'gekapt oerwoud' aan de beurt. Dit stuk ligt tussen ons en de buren rechts. Omdat onkel Willy en de buren familie van elkaar waren, hadden ze een verbindingspoort gemaakt tussen de tuinen. Die blijft, want Cristel (meine Nachbarin) en ik lopen ook al de hele tijd op en neer. Straks als alles is aangekleed, zie je die toch niet meer, hij wordt nl mooi weggewerkt. Dit stuk is een schaduwplek en Jack maakt daar ook weer een terrasje. Er komt een werktafel te staan waar ik kan knutselen. (Ik mag nl niet in de zon). Er is plaats voor 4, dus we kunnen ook nog een spelletje kaarten! Maar, het is meer dan dat, vanaf dit plekje heb je het mooiste uitzicht de tuin in, kijk maar. Het begin is gemaakt, er is een muurtje gemetseld want de grond loopt omlaag. De tuin van de buren ligt nl een stuk lager. En alles is voorbereid om de draagpalen en daarna de vloerdelen te plaatsen. Maar................ dat gebeurd pas over een maand, want eerst moet, mag Jack schilder spelen bij Mark.
Die krijgt nl een nieuw appartement, samen met laura. En klussen bij zoonlief gaat nu dus even voor. Als dank heeft Mark afgelopen zaterdag zijn vader wel even geholpen met de plantjes gieten. In stijl, zoals jullie zien. Ik kan jullie vertellen dat ie gelukkig niet altijd zo erbij loopt. Mark haalt nu eenmaal graag af en toe fratsen uit (heeft ie van zijn vader) en loopt dolleuk met de schort die laura had gekregen rond. Ik hoop maar dat hij hem niet draagt bij het klussen!!!

En wat vindt sjuul van dit alles??????

Niets, zolang je maar van haar voetballen afblijft want.......

Alles is voor Sjuulke!!!!!

Het nieuwe terras!

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Tue, 19 May 2009 17:50:00 +0000

Ooit waren hier 2 joekels van vijvers, vol met koi karpers. Inclusief een mega grote pompinstallatie en de rest wat er allemaal nog bij hoorde. Bij de 1ste bezichtiging was mijn eerste commentaar bij het zien ervan, die vijvers gaan weg. Tenminste zeker een ervan. Onkel Willy wist echter met mooie praatjes ons er van te overtuigen dat het in de zomer ( het was december toen) echt bijzonder schön was. De eerste zomer hebben we inderdaad genoten van de vijvers, ondanks dat ik helemaal niet van een gekunstelde vijver houd. Maar het 2de jaar, werd het allemaal anders. Ik kon de vijvers niet meer onderhouden en Jack had er geen kaas van gegeten. Dan maar eentje dicht gooien. De koikarper specialist kwam en haalde alle Koikarpers eruit, die werden nl verkocht. De overige vissen werden voorlopig in de vijver gezet die later gedregt zou worden. De vijver die over zou blijven is, zoals trouwe bezoekers konden meebeleven, tot een Ada Hofman vijver 'omgebouwd'. Vorig jaar werd de vijver die moest verdwijnen, als dump plaats gebruikt en beetje bij beetje dichtgegooid. De winter erover heen laten gaan en nu is het dan eindelijk zover. De 'oude vijver' wordt een terras, want hoewel we een hele grote tuin hebben, we hebben geen terras. Daar had onkel willy kennelijk niet aan gedacht. Nu kunnen we eindelijk met z'n allen gezellig bij elkaar zitten. Fatsoenlijk bij elkaar zitten. Onkel Willy had overal tig verschillende steensoorten gebruikt en om de tuin niet onrustiger te maken hebben we besloten om er gewoon kiezelsteen in te gooien, stapgrind wel te verstaan. 2 nieuwe paadjes erbij en de boel een beetje 'ontvijveren' en klaar is kees. Mijn Konings hosta staat al op zijn nieuwe plek, de mooiste plaats die hij kon krijgen. Nu nog wat verdere aankleding en tuinmeubels erbij en we zijn helemaal klaar. Jack heeft hard gewerkt en ik ben er erg blij mee. Nu nog wat 'stylen' , wat nadenken over plantjes en meubels, het leuke werk dus nog. Maar mijn hosta staat wel al op de juiste plek. Wat een verschil is het. Heerlijk, we kunnen eindelijk aan het water zitten. Laat maar komen dat mooie weer, we zijn er klaar voor.

Ben er weer...

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Fri, 15 May 2009 13:19:00 +0000

Ja, tuurlijk had ik verteld dat de inspiratie ver te zoeken was, maar na 10 dagen geen Internet te hebben gehad, vind ik het toch wel erg stil!!!!! Dus, daar ben ik weer. Dan merk je pas hoe computer abhängig we zijn. Errug hé??

Hier was een stroomstoring, ff gebeld, "jawohl genedigde frau, heute abend haben sie wieder ihren netzverbindung." Mooi niet dus. De buren wel, maar wij, nada! Weer bellen, "dan mussen wir sie mal aufs neuen aufladen". Alsof ik een accu ben die leeg gelopen is................... Maar nee hoor, nog niks. "Ja, dan schicken wir mal jemanden raus". Wat raus, ik heb liever jemanden hier herrein!! Maar goed, 10 min. later wordt ik weer gebeld, "ich bin in der nähe, da komm ich mal vorbei." En ik maar roepen, "nee, nicht vorbei, ankommen sollen sie".

Maar goed alle gekheid op en stokje, mijn rotor was kapot. Prima, die kun je vernieuwen, maar ook dat duurt weer een week, want hij komt per post. Ook dat nog. Tot maandag moeten we wachten..... Gisteren echter belde de postbeambte en ja hoor, de rotor is eerder. Dus we hebben weer Internet!!!! Gelukkig, want ik heb jullie toch wel gemist.

Maar goed, waar was ik gebleven? Frau Kobus gaat dus altijd overwinteren, en in het voorjaar komt ze naar hier en heeft een hoop commentaar. Maar, een goede buur is beter dan een verre vriend, dus hebben we de boel maar eens mooi opgeknapt. Kijk maar.

Bloempjes in de bakken voor de ramen (!) en 2 mooie nieuwe datura's voor de deur, het bristo-setje naar buiten, de vogeltjes in het kooitje en laat maar komen die "gesten". Op z'n duits, gemutlichkeit. Dat hebben onkel Willy en ik wel gemeen, we houden wel van frutselkes in de tuin. Lekker tuttig.

Dit weekend is het nieuwe terras aan de beurt. Eindelijk wordt het allemaal mooi afgewerkt, dus weer genoeg te laten zien. Miene minsch moet 4 kub stol en kiezel naar de achtertuin slepen, erg leuk werk!!!! Dus, duimen hoog dat het mooi weer wordt. Vast een bakkie koffie tuinman?

Druk hoor.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Mon, 04 May 2009 19:38:00 +0000

Ik had het al aangekondigd, we mochten afgelopen weekend 'voorspekenbonen' opa en oma 'spelen'. Loki werd netjes vrijdagavond afgeleverd, kompleet met een megazak voer, speeltjes en dekentje. En de box waar hij graag in kruipt om ffkes te slapen. Wij hadden de bench van Sjuul al opgezet, ( een beetje erg groot maar ja....) de box en het dekentje van loki erin en natuurlijk proberen of ie er ook in ging. Zelfs sjuul vond het reuze interessant, zolang de deur maar niet dicht ging. Zonder te mokken liet Loki zich lekker instoppen, ja, je gelooft het niet maar het lijkt wel een klein kind. :) Ik heb geen oog dicht gedaan die 1ste nacht, stel je voor hij jankt en ik slaap te vast. Sjuul vond het maar vreemd en die besloot dan ook op onze slaapkamer te gaan liggen. Maar Loki sliep de hele nacht door om 7 uur vrolijk kwispelend in de bench op ons staan te wachten. En dan begint te pret. Achter hem aan lopen, waar zit ie, wat doet ie nu, wat stopt ie in z'n mond, heeft ie nu geplast, oh nu graaft ie een kuil, pas op de vijver, oeps daar valt ie van de rand....... pas op hij staat achter je. Zucht, nog erger dan een kind. Maar wel heeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg leuk. Het is zo'n spook. Rent de hele tijd achter je aan, wil de hele tijd op de schoot en ach wie wil zo'n snoetje nu niet ff knuffelen. En samen wandelen, Sjuulke blijft om kijken, volgt loki wel, anders loop ik ook niet door. Hier zie je alle foto's. Vandaag is loki weer naar z'n baasjes gegaan. En weet je wat ik nou het mooiste vond. Zo net zaten we samen rustig op de bank, eindelijk rust, en komt Sjuul met een klein speeltje van loki aan, welk vergeten is mee naar huis te nemen. Ze kwam het me brengen, waar ze het vandaan heeft weet ik ook niet, maar ik vind het zo frappant, alsof ze wil zeggen, waar is ie? Lief hé?

Daar is ie weer.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Fri, 24 Apr 2009 12:53:00 +0000

Allereerst wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor de ontzettend lieve woorden bij mijn vorige blog . Dat doet echt goed. En ik kan jullie vertellen dat als loki maar vaak genoeg langs komt, heb ik weer genoeg 'voer' om te laten zien.

Want 'oma' mocht ffkes oppassen, Loki's baasje most nl ffkes werken. En tante Sjuul vond het weer het einde. Ik sta echt versteld ervan hoe lief Sjuul voor dat kleine mormel is. Ze brengt hem zelfs haar bal en niemand mag aan haar bal komen. Wat heb ik toch een lieve hond. Maar dat wisten wij en jullie alang hé?? En Loki, vond het, na even wennen, ook harstikke leuk. Hij daagde Sjuul zelfs uit met spelen. 5 cm hoog en tegen mijn reus blaffen. Tis geen gezicht. Wat zeg ik.... het is een heerlijk gezicht. Ik kreeg het niet op de foto, maar op een gegeven moment rende Loki alsmaar rondjes om Sjuul heen en maar uitdagen. Sjuul wilde wel mee rennen, maar deed dat toch heel voorzichtig. Ja, de tant weet wel, das nog en babyke.

Dus hier weer een paar foto's van Sjuul en Loki, en hier zit weer een diashow. En groot nieuws!! Volgend weekend mogen opa en oma al oppassen, samen met tante sjuul!!! Jaja, de gekte begint. Ik weet precies hoe Thea zich voelt!!

Wann aufs internet?

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Wed, 22 Apr 2009 10:04:00 +0000

Ik hoor jullie denken wat is dit nu voor een titel? Dus ik zal het maar snel verklappen. Door katinka ben ik aangemoedigd om te vertellen wanneer ik mijn eerste stappen heb ondernomen om met een pc te werken en op het Internet te gaan. Het is kennelijk nu nl 20 jaar geleden dat het Internet geïntroduceerd werd en eigenlijk is dat best leuk om eens na te gaan, hoe zat dat ook alweer bij mij?

Werken met de pc begon mij uit interesse naar groei en ontwikkeling, niet achter willen blijven als de kinderen op een pc zitten. Het waar hebben ze het over? Een toenmalige buurvrouw leerde mij in 1988 omgaan met Word, want dat waren mijn stappen op de computer toen. Ik werd snel eigen met dat ding en mijn honger was niet meer te stillen. In 1990 werd ik redacteur (klinkt meer dan het is) van de Bechterew vereniging zuid limburg en schreef ik artikelen voor het nieuwsblad en voor de "bechterew encyclopedie". In 1997 kreeg ik een baan als kwaliteitsfunctionaris bij een Medisch zorgcomplex. Daar werd toen nog gevraagd of ik ervaring had met computer werk, dat deed men nog in die tijd. Met een hoop blufpoker, ik had immers nooit een echte cursus gedaan, kon ik gewoon beginnen. Al snel bleek dat de rest evengoed niet wist wat ze deden, dus ik viel helemaal niet op. Daar heb ik mezelf verder kunnen ontwikkelen en vaak werd ik als vraagbaken gebruikt, meerder malen per dag klonk het dan ook: "vraag dat maar aan Janine".

Internet was dagelijkse kost voor mijn werk, maar zelf op het net gaan, daar zat wel een drempel. Maar, ik vertel nu eenmaal graag verhalen, en waar kun je dat schrijven laten zien? Juist ja, op het net. Ik begon met "come2me", maar ben daar snel weggegaan want iedere dag kreeg ik mensen over de vloer, die niet eens de moeite name om mijn geschrijf te lezen maar gewoon me iedere dag kwamen groeten. Na 2 weken gegroet te zijn geworden, ben ik gestopt. Via mijn zwager, die op blogspot zat, ben ik hier opnieuw begonnen. Eerst met ' Sjuuls dagboek'. Sjuul woonde toen net in ons huis, 8 weken oud, er was dus genoeg te vertellen en te laten zien. Na een jaar veranderden de verhalen meer en meer in mijn verhalen, Sjuul werd groot en we hadden alles al een keer gehad. Dus werd de naam van dit blog veranderd in 'Jeany in a bottle'. Humor was de rode draad in al mijn verhalen en ik genoot zelf het meest. Maar, ik ben heel eerlijk, ik kom tot de conclusie dat de pazaas, de sprit, de jus, eruit is. Ik heb niet veel meer om te schrijven. Heb er zelfs regelmatig aangedacht om te stoppen. Maar, ondanks dat ik nu niet veel op het net zit, laat ik de 'flaschenmadame' toch nog maar even haar gang gaan. Jullie zullen het wel met minder moeten doen, maar helemaal ter zielen gaan, vind ik ook jammer. Ik kan jullie ook nog niet echt missen. Dus, ik blijf nog even plakken. Het zal wel wat stiller worden.

Zo, dat was mijn computer verhaal, wie durft het op te pakken en ook te vertellen hoe het bij hem of haar is gegaan?

En omdat katinka geen nederlands kan lezen, hier de vertaling in duits:

Ich höre euch denke, was ist das den für ein Titel? Also erklär ich es euch. Katinka ermutigt jeden der das möchte über die erste Schritte auf das Netz zu erzählen. Es ist offensichtlich jetzt 20 Jahre her, seit das Internet eingeführt wurde. Eigentlich macht es ziemlich Spaß, um festzustellen, wie ist das auch wieder bei mir gelaufen? Also, hier meine Geschichte: Meine Interesse an Entwicklung und lernen um mit den Pc um zu gehen, war den Grund um an zu fangen. Ein ehemaliger Nachbarin hat mir bekannt gemacht mit Word, in 1988. Ich lernte schnell, und bekam immer mehr 'Hunger' um mehr zu lernen. In 1990 wurde ich Redakteur (klingt mehr als es war) der Morbus Bechterew Vereinigung Süd-Limburg und schrieb fast alle Artikel für deren Zeitung und die "Enzyklopädie für Morbus Bechterew Patienten. Später habe ich auch noch für eine Zeitschrift für eine Seidenmalerei Hobby Club geschrieben. Im Jahr 1996 bekam ich eine Stelle als Quality Manager in ein Medizinische Sorge komplex. Es wurde damals gefragt, ob ich Erfahrung mit Computer arbeiten hatte (dass machte man damals noch). Mit viel Bluff Poker, ich hatte nie eine richtige Kurs gefolgt, könnte ich doch anfangen. Schon bald stellte sich heraus, dass der Rest auch nicht wusste, was zu tun. Also fiel ich nicht auf. Ich habe mir schnell mehr entwickeln können, so das oft die frage von den anderen verwendet wurde: "Frage dass die Janine". Aufs Netz gehen war für meine Arbeit Tagglich nötig. Aber selber profilieren aufs Netz? Das traute ich mich doch noch nicht. Aber meine Liebe zur Geschichten erzählen überwann es. Und so habe ich mit "come2me" angefangen. Ich habe da aber rasch aufgehört. Jeden Tag kamen Leute auf Besuch die mir nur gutenmorgen wünschte, und weiter nichts. Nach 2 Wochen gegrüßt zu sein, habe ich da auf gehört. Durch mein Schwager bin ich dann in die blogspot Welt eingestiegen. Angefangen, vor fast 3 Jahrren, mit "Sjuuls Tagebuch". Sjuul war damals erst 8 Wochen alt und es gab viel zu erzählen und zeigen. Nach einem Jahr verändert die Geschichten mehr und mehr in meine Geschichten, Sjuul war groß, und wir hatten alles schon einmal erlebt. So wechselte ich der nahmen dieses Blogs in "Jeany in a bottle". Humor war der rotten drad in all meine Geschichten. Und ich genoss am meisten davon. Aber ich bin ehrlich, ich komme zu dem Punkt dass der pazaas fehlt, der Sprit ist alle, die Sauce ist weg. Ich habe nicht viel mehr zu schreiben. Regelmäßig denke ich auch, ich höre auf. Aber, ganz stoppen? Das möchte ich doch auch noch nicht. Die flaschenmadame darf noch was bleiben. Es wirrt weniger zu lesen sein, aber wer weiss vielleicht sehe ich auch wieder Licht in meine Flasche, und komme wieder schnell herraus. So, das war meine Computer Geschichte, wer will uns auch seinen geschichte erzählen? Ich wurde mich freuen.
Liebe Grüße.

Welkom loki.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Sun, 19 Apr 2009 17:42:00 +0000

tja, et was een beetje onverwachts, maar wel gewoon heel welkom, ons laatste bijgekomen familielid. loki!! Het voelt een beetje als oma worden............

Sjuul moest wel even wennen, want Tom en lindi komen voor haar...... toch??

En nu hebben ze iets bij zich en daar moet ik ook nog lief voor zijn. Maar dat hoefen we haar niet te zeggen, want Sjuul is gewoon lief.

Loki, een vlinderhondje, net 8 weken oud. Een mannetje en een klein dondersteentje. Maar super lief. Dat vindt sjuul ook, kijk maar. Gewoon even op de onderstaande foto clicken, dan kom je bij een diaserie uit.

Is het geen schatje? lief hé!! Daag loki, tot de volgende keer als je weer op bezoek komt bij "Spek voor bonen Opa en Oma Bee".

Heerlijk!!!!

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Tue, 14 Apr 2009 19:01:00 +0000

Lekker buiten zijn, warm weertje. Het groen springt uit z'n kleuren. De vogels fluiten het hoogste lied. En Sjuul, rent rond en dolt. Ik geniet. Heerlijk!!!

Pasen.

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Fri, 10 Apr 2009 18:27:00 +0000

Voor ons een paar heerlijke vrije dagen. En als het weer zo blijft als vandaag, geweldig toch. De planten, bomen en struiken lopen nu echt snel uit, tis iedere dag weer opnieuw genieten. En vandaag nog extra genoten want laura bracht haar geweldig versierde cupcakes mee. Hmm, heerlijk bij een kopke thee!

En morgen, morgen gaan Jack en ik er lekker op uit, voor het eerst in lange tijd. Samen met een nieuw reisspeeltje!! ;))

Fijne Paasdagen allemaal!

Frau Kobus ist wieder da!!

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Sat, 04 Apr 2009 17:56:00 +0000

Thea vroeg het laatst nog: "Is ze nog niet terug uit Tenerife?" Maar Frau kobus zat toen nog te overwinteren, dus was het nog lekker rustig aan de zijkant. Maar helaas ze is terug. Je kunt het direct zien want haar laarsjes staan weer netjes buiten de deur. En gelijk heeft ze kommentaar. "Sage Sie mal Frau Jeany, sie haben die weihnachtsdeko hängen lassen, habe ich ihnen nicht gesagt...... blahblahblah".Ja hoor ze is back. En zodra ze Jack buiten de deur ziet is het met een poeslief stemmetje "Joehoe herr Jake, können se mal hier her kommen". Die arme Jack durft zijn neus nu niet meer buiten de deur te steken want ze moet weer van alles. De bladeren moeten opgeruimd worden, de klimplanten zitten los en haar bistro setje moet naar buiten voor het geval er bezoek komt. Alsof iemand bij haar koffie wil komen drinken. Wat een mens!!! En het mooiste komt nog, "Höre se mal frau Jeany" (een andere wijze van aanspreken kent ze niet en ik hoor bij mij geen poeslief stemmetje) Wann gehen sie die aussenpflanzen kaufen? Das sieht jezt doch nicht aus, schauen sie mal hier, ganz kaput". Ze weet dat ze wachten moet tot de ijsheiligen, maar proberen doet ze het toch. Als het aan haar lag dan zou ze nu violen krijgen en in mei zomerbloemers. Jaja, alsof ik 2 keer de boel opfris. Zucht, de rust is voorbij, jammer. Wanneer wordt het weer winter?? Voordat nieuwkomers nu in de stress springen, en denken wat een onbeschofte is die Jeany toch, ze doet niet erg aardig tegen haar buurvrouw. Schande!!!!!!

Frau Kobus is een verzinsel van Jack!! Aan de zijtuin van ons huis grenst de muur van de garage van de buren. Onkel Willy heeft er een fake deur en ramen opgemaakt. En wij hebben het geverfd en leuk aangekleed. Op de brievenbus heeft Jack 'Frau Kobus' geschilderd, en als we over de zijkant praten zeggen we altijd 'kijken of Frau Kobus thuis is'. Vele bezoekers zijn daar al in getuimeld. En al is 1 april voorbij, ff grappen kan nooit kwaad!! Toch????

Sonnige Grüss von Jeany und Frau Kobus!!!

Héhé, het wordt lente

janinebronneberg@hotmail.com (Jeany) — Mon, 30 Mar 2009 18:01:00 +0000

Eindelijk, vandaag was de 1ste dag dat we heerlijk buiten hebben kunnen zitten....zonder jas. Het wordt eindelijk lente en wat hebben we er zin in. Kom maar op met die zon en die warmte, niet alleen de natuur heeft er behoefte aan. Dus, hopenlijk nog vele van deze middagjes waarbij we lekker buiten koffie en thee kunnen drinken!!! En sjuul, lekker ravotten in de tuin!!