Ikke loop nooit met die stokken........

Al mijn verhalen zijn doorspekt met humor, dat is ook mijn drijfveer en geest van schrijven. Dus ook het volgende verhaal dient vooral met veel humor te worden gelezen.

9 jaar geleden werd ik 'opgenomen' in een revalidatiekliniek. Dit zou 10 weken duren en de hoofdzaak was, dat ik weer kon leren lopen. Maar omdat ik kennelijk nogal hardleers was (ik zou niet weten waar ze het vandaan halen), werd er een 2de periode aangeplakt en heb ik 20 weken de kliniek onveilig gemaakt met mijn perikelen. Ik voelde me soms als op een kostschool, maar heb er vreselijk veel geleerd. Het lopen gebeurde op de amputatieafdeling, daar was nl de loopbaan. En vooral de 1ste keren voelde ik me vreselijk opgelaten. Er verbleven vooral mensen met geamputeerde benen en armen en ik, met mijn 2 benen, moest daar leren lopen. Maar als ik er iets geleerd heb is het niet te bagatelliseren, iedereen heeft er 'zijn ding' en er wordt niet gemeten naar 'zwaarte van ziekte'. Het was alsof mijn mede revalidanten merkten dat ik me er niet happy bijvoelde om daar te oefenen. Na de 2de dag stonden er dan ook 4 'maatje' met hun rolstoel naast de baan me aan te moedigen. Vooral Jaap, een lieve oudere heer van 75 jaar, stond iedere morgen trouw me op te wachten. 'alez Jeany, go 4 it' werd zijn kreet. Een keer, toen ik de trap op en af moest lopen stond ik onderaan te puffen en daar stond Jaap weer. Ik kreeg een kleur van hier tot ginder, maar Jaap zei vrolijk, "meid, waarom denk je dat ik die benen weg heb gedaan, nu mag ik tenminste in de lift." En een big smile trok over zijn gezicht. Galgehumor, maar zo prettig op dat moment. En binnen een week werd mijn uitstapje naar deze afdeling het hoogtepunt van mijn dag. Maar goed ik dwaal af. Met een rapport van goed gedrag werd ik na 20 weken los gelaten. Ik had er een speciale looptechniek geleerd en iedere dag, anderhalf jaar lang met veel plezier, 1 uur gewandeld. Vaak zag ik toen mensen lopen met stokken, het Nordic Walken werd langzaam aan bekend. Ik dacht toen altijd "eer dat ik met zo'n 'oudevandagenstokken' ga lopen. Nevernooitniet!! " Maar zo vaak bij reuma, mal rauf mal runter, het lopen ging weer achteruit. Dus Jeany moest van onkel doktor weer op les. Deze keer Nordic walken!! Met stokken!!!! Jaja, ik weet het, ik zeg nooit meer nooit. De cursus met anderen, helaas ik kon niet mee, ze liepen te snel en te lang. Maar Jeany, zou Jeany niet zijn als ze geen andere oplossing vond. En na veel heen en weer gebeld, loop ik nu iedere week met een Personal trainer (daftig hé?) met stokken. Mijn PT is een rappe dame van jonge leeftijd. Duits, uiteraard en 'sehr' streng. "Jeany, Koncentration bitte!" Waarom heb ik toch altijd de neiging om daarop 'jawohl, Herr Fraulein ' te zeggen.........?

Afgelopen vrijdag hebben we door de bossen hier in de buurt gelopen. Lach niet, als een treintje. Zij voorop, de stokken naar achteren die ik moest vasthouden, 'tjoeke tjoeke' daar gaan we. Af en toe lig in compleet in een deuk, maar "herr fraulein" snapt de hollandse humor kennelijk niet, dus dan maar stilletjes glimlachen als ik achter haar aan loop. Tjoeke Tjoek!!

Maar, je gelooft het niet, iedere morgen om 8 uur loopt Jeany een half uur met de stokken door de weilanden, oefenen. Hoe was het ook alweer, ohja denk aan Alfa. Aufrecht laufen, lange arm......, waar stond die f ook alweer voor? En die laatste a??? AHHHHHHHHHHHHHHHHH, ik weet het niet meer. Nordic walken (als je het goed wil doen) is moeilijker dan ik dacht en nu ik zelf met die 'ouwevandagenstokken' loop, weet ik......., dit is pezen hoor. Maar wel leuk en dat telt. Moraal van het verhaal????? Ehhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh..... ohja, Nordic walken is leuk!!

Oppe thee......

Diegene die hier op bezoek komen en naar de vijver gaan kijken trekken vaak een verbaasd gezicht. Soms hoor je "euhhhhhhhhhhh" en dan wijzend naar de vijver " is dit de bedoeling?" Ja hoor dit is de bedoeling!

Iedereen weet natuurlijk dat ik een echte theeleut ben en liters thee per dag naar binnen slurp, liefst in vele verschillende smaakjes. Maar dat ik tegenwoordig mijn thee ook in de vijver sop, daar kijkt men kennelijk vreemd van op. Waarom, das toch heel normaal als je een thee leut bent, dat je anderen mee genieten laat? Niet dan? Ik hoor kermit anders niet klagen hoor, en de visjes komen ook iedere dag even slurpen, dus.... allemaal gezellig oppe thee!

Jaja, ik weet het, nuts ben ik. Maar het schijnt toch echt een remedie te zijn tegen algengroei en dus de vijver helder te krijgen. Bij mijn buurvrouw lukt dit, ze heeft een prachtige heldere vijver, en dat na een week theesoppen. Helaas, bij mij werkt het (nog) niet. Vorig jaar wel, maar dit jaar, helaas pindakaas. Maar, mijn vijver is dan ook wel een stuk dieper. Misschien moeten er meer theezakjes in? Niet mijn dure thee natuurlijk, maar die goedkope thee van de aldi. Misschien is dat het en moet ik mijn dure thee er inhangen? Ik dacht het niet hé? Kop dicht Kermit, hier moet je het mee doen! Koekje erbij?

Sommer

Jaja, jawohl, mal wieder in Deutsch, nu ja, half dan. Want katinka heeft weer een leuke "wer macht mit?" ikke dus. Wie wil, mag volgen. We willen Zomer, Sommer!! Und das lassen wir hier sehen, zien dus!!!

Waarom wil ik zomer? Warum will ich Sommer?

Hierom:

Schöne Abenden draußen verbringen, mit mein Kinder, alle die ich liebe. Heerlijk 's avonds buiten zitten, op een prachtige zomeravond, samen met mijn gezin.

Meine wunderschöne rosen, wachsen und strahlen sehen. Genieten van de pracht van mijn rozen.

Wandelen in een bos, genieten van de zon die door de bladeren heen breekt. Eine Spaziergang durch ein Wald, die Sonne auf mein Gesicht fühlen.

Heerlijk samen met mijn mannetje buiten genieten van een terrasje, drankje, hapje.

Genieten van Sjuul, lekker spelen in de tuin. Geniessen von Sjuul, spielen im Garten.

Kleine geneugten, kleine dingen, genieten met volle teugen. Dat is zomer voor mij.

Kleine Dingen, klein aber groß genießen, mit alles was ich habe, das ist Sommer für mich.

Liebe grüsse von Jeany.

Ze zijn er weer.

Wat is er weer? De datura's, ofwel de engelentrompet, is er weer!! Jaren geleden kweekte ik deze planten altijd zelf. Een klein stekje ooit gekregen van iemand een paar raadgeving en en toen aan de slag. Bij ieder bezoek, dat jaar daarna, naam ik steevast een gestekte dature mee. En er zijn er heel veel de ronde ingegaan, dat kan ik jullie vertellen. Maar opeens waren de planten weg, de winter niet doorgekomen. Ik ben toen gaan navragen in een tuincentra en wat bleek, alle datura's hadden een ziekte opgelopen (vraag me niet hoe deze besmetting, pandemie, heeft plaats gevonden) en was de plant niet meer te krijgen. Voor jaren niet. Maar toen we de zomer bloeiers gingen halen bij een boer hier in de buurt, zag ik 2 prachtige datura's staan. 'heeeeeeeeeeeeeee ze zijn er weer' dacht ik. Dus, die 2 zijn mee naar ons huis gegaan. Frau Kobus heeft ze voor haar deur staan. Ja de grootste zeurpruimen krijgen de mooiste planten. Ik moet wel zeggen, je hoort haar nu wel niet meer klagen. Maar eerlijk is eerlijk, de datura is een plant die niet in de volle zon mag, een schaduwrijke plek en veel, veel water. En de planten groeien en bloeien als nooit te voren. Tja, wat moet ik zeggen, ik heb nu eenmaal groene vingers. ;)) De geur die ze verspreiden, in de avonduren, is overweldigend. Alsof je in een parfumerie rond loopt, maar dan wel op een goede wijze. ;) Ik ga er in elk geval flink van genieten deze zomer.

En deze winter gaat het stekken weer beginnen, vanaf volgende jaar, krijgt ieder bezoek weer een stekkie. Liefhebbers? Aansluiten in rijen van vier svp!

cu all!!

Bezoek.

Sjuul houdt niet van katten in haar tuin. Zodra ze er een ziet, vliegt ze er achter aan. Niet dat ze er ooit een te pakken krijgt, maar spannend is dat rennen wel. Er lopen hier heel wat katten rond kan ik je zeggen, vaak wordt de tuin als openbaar kattentoilet gebruikt. Dus zeg ik niks als Sjuul (sorry kattenliefhebbers) erachter aan gaat. Maar de katten zijn altijd te snel (lees te slim) dus ze verliest dat renpartijtje altijd. Zelfs al zou er eentje blijven staan, Sjuul zal de kat niks doen, het gaat haar om het rennen in de tuin. Komt ze een kat op straat tegen, doet ze nl helemaal niks. Ze loopt er gewoon aan voorbij. Maar goed, we dwalen af. Zitten Jack en ik de 1ste keer op ons nieuwe terras te eten, zie ik sjuul een spurt maken, dus zeg ik broodnuchter, een kat! Maar na een meter staat Sjuul alweer stil. Ze kijkt naar ons met een blik van, 'wat ik hier nu mee moet'. En wat blijkt, tis geen kat maar een egel. Die net zoals Sjuul stokstijf stil staat. Waarschijnlijk angst voor dat grote monster. "snel pak de camera", roep ik nog, maar als de egel bemerkt dat er nog 2 mega monsters bijkomen, kruipt hij/zij verschrikt de hedera in. Maar Sjuulke en het vrouwke geven nu niet op. De egel verstopt zich helemaal in de ranken en wij posten braaf voor de bewuste plek. Je hoort wat geritsel, maar nee hoor, niks te zien. Opeens komt ie tevoorschijn en schiet met een rotvaart het plantenhok binnen, om onder de legplankenkast te kruipen. Sjuul besluit, hier blijf ik staan, waar daar zit ie. Maar, tis donker in het hok want het hok is niet meer dan een overpakking tussen 3 bomen in, gemaakt door onkel willy natuurlijk. Geen lampen dus. Dan maar de camera onderaan de plank gehouden en fotoke maken en wat schets mijn verbazing, ja hoor, hij staat erop. Dus daar woont ie. Een niet slecht uitgekozen woning, lekker droog, veel bladeren en dicht bij al het lekkers. Dus Wilbur (ja, alles krijgt hier een naam) mag blijven. Maar niet te dicht bij Sjuul, het jasje zit vol vlooitjes en andere pietekes!!!

Ja, ja, je maakt nog ens wat mee op het platteland.

Alhoewel sommig andere bloggers wel een erg grote verbeelding hebben, als het gaat over 'op het land leven', getuige deze foto die ik kreeg van muzzeke!

Jullie krijgt de groeten van Sjuul en Jeany!!